همیشه در کشور ما اینطور بوده. قربانی همیشه مقصر بوده. هربار که به زنی تجاوز شد همه پرسیدند : ” لباسش چه طور بود؟” انگار در ذهنمان دنبال دلیلی می گردیم که جنون مردان متجاوز را توجیه کنیم. هر روز مسئولان فهیم٬در رسانه های جمعی به زنان و دختران توصیه کردند که مراقب پوشش خود باشند تا اراذل و متجاوزان برایشان مزاحمت ایجاد نکنند. مدتهاست زنانمان را در خیابان می گیرند ٬ کتک می زنند٬ بازداشت می کنند ٬ چون می خواهند مردان تحریک نشوند. زنان در امنیت باشند!

باشد ! برای لحظاتی هم شده از همه ی اینها می گذریم و هیچ نمی گوییم. اما این آقای قاضی زمانی که این سوال را از آن دختر بیچاره می پرسید لحظه ای پیش خود فکر نکرد که دخترسوال شونده مورد تجاوز پدرش قرار گرفته؟ کسی که قرار بوده پشتبیان و حامی اش باشد. مرهم غصه ها و دردهایش باشد. و آیا پرونده را بدقت خوانده که بداند متجاوز همان کسی است که قانون این آقای قاضی او را مالک جان و مال دخترک دانسته و اگر روزگاری ظنین می شد که دخترش با پسری همخوابه شده می توانست به راحتی دخترش را بکشد و خم به ابرو نیاورد؟ یعنی این دختر بیچاره از آنها هم گناهکار تر است؟ لابد اگر کسی هم پیدا می شد و این دخترک را به خاطر امر خطیر امر به معروف و نهی از منکر سر می برید به جرم رابطه با محارم شما باز هم دخترک را مقصر می دانستید و قاتل را تبرئه می کردید چون همیشه زن است که مقصر است. و لابد اگر پدر هم زنده بود٬ اکنون در مقابل چشمان شما و دادگاه عادلتان راست راست می گشت چون مالک دختر بوده؟ چون دختر خودش شرایطی را فراهم آورده که به او تجاوز کنند.